رازهای جهان هستی

*    می گویم دلتنگی ممنوع!

*    می گویی نمی دانمم دلتنگی است یا بی قراری، هر چه هست ، بدجوری بر قامت روحم پیچیده.

*    می گویم در سایه های دلتنگی، در جستجوی نور باش، که سایه در نور متولد می شود، پس سایه نشانی از نور است.

*    می گویی کاش فراموشم می شد،چقدر خاطره هست که روحم را زیر و رو می کند

*    می گویم روزها می رود و خاطراتش بر جای می ماند، و خاطرات گاهی از هزار گنج ارزشمند، ارزنده تر است، زیرا همیشه در خود درس هایی برای آموختن و نشانه هایی ارزشمند برای ایجاد تغییرات بزرگ دارد.

*    می گویی چقدر فریاد روی دلم مانده، در آرزوی رهایی.

*    می گویم گاهی ناگفته های ساکت از هزار فریاد بلند رساتر است.

*    می گویی دلم تنگ شده برای صمیمیت ساده کودکی که انگار در روح اغلب مردم غایب است.

*    می گویم از خود آغاز کن. و هر کجا نیافتی حتما خفته است، پس چرا تو بیدارش کنی؟

*    می گویی پس کی می رسد آینده ای که من در انتظارش هستم؟

*    می گویم نکند پر مشغله تر از آن باشیم که نیافته باشیم، زندگی همین دقایق پر شتاب است که برای رفتنش بی صبری و لحظه شماریم نکند دلمشغول تر از آن باشیم که ندانیم گمشده دلخواسته بی تابی هایمان، همان زمان است که گاه کودکانه، دلبسته ایم به گذشته برای رسیدن به آینده.

*    می گویی؛ آخر شاید فردا روز بهتری باشد.

*    می گویم؛ اما تو برای بهتر بودن فردا، امروز چه تدبیری کرده ای؟ آیا فقط در انتظار فراریم از امروز، بی تلاش تغییر در خود، در انتظار تغییر بی دلیل فرداها؟

*    می گویی: از دردهایم بی خبری، صدایت از جای گرم در می آید.

*    می گویم: نا شکری ممنوع، در عمیق ترین دردها شکرگزار باش، که درد نشانی از احساس، و حس نشانی از وجود داشتن پس این یعنی تو هنوز زنده ای، و زندگی یعنی، این بزرگترین نعمت و فرصت را هنوز داری.

*    می گویی، بر چه دل خوش کنم با این همه بدبیاری های پی در پی؟

*    می گویم می توان از تک تک لحظه ها لذت برد، بدون مشروط کردن دقایق به واسطه ها.

*    میگویی؛ اما گاهی واسطه ها موثرترن به خواست و اراده ما.

*    می گویم؛ به خودت بستگی دارد، تو میتوانی عامل باشی برای واسطه ها، یا واسطه ها می توانند عامل باشند برای بهانه ها.

نکند، یافتن بهانه جای یافتن فرصت برایمان عادت شده باشد.

نکند، شکوه کردن هایمان از تحسینهایی که در روز می کنیم، بیشتر باشد.

نکند، ترس هایمان از بدبیاری، هر لحظه رو به بیشتر شدن رفته باشد.

نکند، انتظارمان برای اتفاقات خوب، هر لحظه مرددتر از لحظه پیش شده باشد.

یادمان باشد، انتظارها همیشه به جواب می رسد،

اما جوابی که قبلا در ذهنمان برایش یافته باشیم.

این یک قانون ساده اما قدرتمند کاینات است.

کاینات برای رسیدن تک تک انتظارات ما به نتیجه وسیله است.

دلتنگی ممنوع، در انتظار خوشبختی باشیم و در هر فکر و اندیشه و هر عملی در جهت امیدواری گام برداریم.

کاینات ما را خواهد رساند، به هر آنچه قبلا در رویاهایمان دیده ایم.

سلام به روزهای روشن، سلام به امیدواری

نوشته شده توسط افسانه فرپور

با تشکر از مجله موفقیت

نوشته شده در تاريخ توسط  | پيام ها ()